Death Thing

Hello

 

Did You miss me?

 

Po krótkiej przerwie witamy ponownie wszystkich “wiernych”. Pytaliście o nowe wpisy i o ciszę – powód jest prosty: masa pracy. Obok naszych prywatnych spraw stanęły kolejne wyzwania i projekty: od pracy nad naszą „niespodzianką”, poprzez przygody z policją, edycją materiałów do nowej strony, pracę nad reportażem o naszej rodzinie,  na przygotowaniach do udziału w dokumencie filmowym skończywszy.

 

Tak, tak – zdjęcia do reportażu o Umieralni skończone. Trwają pracę nad montażem. Dla Waszej wiadomości – TVN nie realizuje tego materiału: okazali się niezbyt wiarygodnym partnerem (co ciekawe – mimo tego postanowili za wszelką cenę do nas dotrzeć i zmontowali krótki reportaż, który prawdopodobnie został wyemitowany w okolicach marca… jeśli ktoś miał okazję to widzieć prosimy o kontakt). Reportaż realizuje grupa, która pozostanie póki co anonimowa – mimo to pozdrawiamy i dziękujemy: Patrycja, Janek oraz… Janek Zielony

 

Prawdopodobnie ekipa Umieralni weźmie udział w godzinnym dokumencie na temat śmierci, przygotowywanym przez dokumentalistę Pana Henryka Dederko. Serdecznie pozdrawiamy i dziękujemy za miłe spotkanie.

 

„…Augen auf ich komme!…”

 

W chaosie tych wszystkich wpisów, komentarzy, uwag i ocen do dziś nie spotkałem się z choćby najmniejszą nutą zapytania z waszej strony, Drodzy Czytelnicy. Zapytania o korzenie Umieralni – nie zastanawia Was fakt  tej dość nietypowej „otoczki”, a nawet samej nazwy? Kto z Was zadał sobie pytanie o źródła naszych zainteresowań i tematów, które badamy? Czy może każdy z Was zakłada, że Umieralnia to grupa opętanych, chorych psychicznie ludzi, którzy najzwyczajniej w świecie są szurnięci? Brak pytania nasuwa odpowiedź, a owa odpowiedź nasuwa kolejne oceny, które chcąc nie chcąc uderzają w ego wioski K. Pewna Pani (pozdrowienia dla J :) ) stwierdziła ostatnio, że zarówno krytyka naszych postaw jak i aprobata są wyrazem dialogu, który wielu z Was stara się podjąć. OK. – kilku zarzuca nam agresje słowną i arogancję – czy nie jest jednak większą arogancją i agresją ocena naszych osób na podstawie obserwacji z ukrycia? Czy fakt istnienia samej Umieralni jako ogólnie dostępnego dziennika nie pokazuje drogi dialogu, którą chcemy i staramy się kroczyć?

To tylko kilka pytań, które ostatnimi czasy sobie zadawaliśmy. Co najciekawsze – mieszkańcy wioski K, którzy osobiście starali się odpowiedzieć na powyższe pytania stwierdzili jednogłośnie – część wioski K określana mianem „Ciemna masa” nie jest w stanie zrozumieć pytania, a ewentualna odpowiedź będzie wierną kopią schematu „Ciemnej Masy”. Hmmm… Prościej ujmując – ludzie nie rozumieją i nie chcą rozumieć tego co robimy, a ich reakcja stanowi wyraz strachu i głupoty (czyt. tzw. wąskiego umysłu). Skoro jest to kwestią głupoty to łatwo zmienić – niestety nie. Paradoks o którym wspominam ma miejsce od wieków – osobiście znajduję dość trafną analogię w procesach inkwizycyjnych: skoro nie rozumiemy to lepiej zniszczyć, spalić, zabić. Do dziś kościół nie potrafi racjonalnie wytłumaczyć i przeprosić za swoją głupotę. Niestety cena owej głupoty to tysiące spalonych żywcem kobiet. Umieralnia to nie czarownica, która w swej niewinności i bezsilności musi spłonąć na stosie. Wielu z Was uważa, że swoją postawą potrafi zmienić nasze podejście do życia i współistnienia w wiosce K. Nic bardziej mylnego – nasze zainteresowania, pasje i badania nigdy nie były i nie będą wypadkową miejsca naszego zamieszkania i otoczenia. Tworzymy duet tanatologów, którzy swym doświadczeniem oraz wiedzą starają się pomóc ludziom w zrozumieniu nietypowych kwestii. Typologia o której wspominam nie odnosi się tylko i wyłącznie do kategorii śmierci – nasza praca to robocizna patologa, psychiatry, seksuologa,  balsamisty, dyrektora zakładu pogrzebowego, etc. Dlaczego o tym piszę – mało kto z Was o tym wie, że śmierć nie stanowi dla nas czegoś w rodzaju hobby, materiału na pokaz, pożywki dla wzbudzania sensacji lub rozgłosu. Czy ktoś poświęcił by kilkanaście lat swego życia na skompletowanie międzynarodowej dokumentacji, analizie publikacji i edycji całości materiału na temat śmierci lub nekrofilii tylko dla rozgłosu? Nie sądzę… Uważam za bardziej nienormalne polowania na zwierzęta – jako hobby, zabawa, sport (nasze okolice obfitują w tego typu działania… czy ktoś pomyślał kiedyś na temat polowań na myśliwych? :) )

Dlaczego nikogo nie bulwersuje np. fakt wycięcia kilku zabytkowych, zdrowych drzew w wiosce K (np. na cmentarzu), fakt istnienia knajpy z piwem zaraz przed kościołem i cmentarzem, jakość usług pogrzebowych w okolicach(!!!), spalony, zaniedbany budynek przed głównym wejściem do zamku… Wszystko to też jest związane ze śmiercią i dotyczy każdego mieszkańca K. Umieralnia jako członek wioski K nie przejawia żadnych działań, które w jakikolwiek sposób mogą komuś szkodzić lub osłabiać morale ogółu.

Wielu ludzi, którzy mają okazję nas poznać pyta: dlaczego śmierć? Skąd się to bierze? Wielu szuka przyczyny w dzieciństwie, tragedii, psychice – na próżno. Traktujemy śmierć jak część nas samych, coś co siedzi w nas od najmłodszych lat – bez przyczyny i konkretnego celu. Wszystkie nasze badania, przeprowadzone wywiady, wyprawy po cmentarnych zakątkach Europy przygotowują nas do pracy, przynoszą spełnienie i satysfakcję – przy okazji wiedzę i cenne informacje dla innych naukowców, przedsiębiorców, artystów, etc. Nasi sąsiedzi naprawiają samochody, projektują modę, ratują zabytki – my badamy śmierć i pomagamy ludziom uporać się z jej najtragiczniejszym obliczem. Nie jesteśmy satanistami, nie jesteśmy sektą, nie jesteśmy tylko i wyłącznie wizerunkiem – jesteśmy po prostu sobą.

Na ile wg. Was jesteście sobą na co dzień? Jaki jest bilans prawdy i fałszu, gdy stoicie przed lustrem? Czy nie odczuwacie zbyt często maski, pustki, wiecznej udręki poszukiwania siebie i celu, żalu i złości wobec swojej osoby, która miotając się w zepsutym, zmanierowanym środowisku wciąż czuje się samotną? Mam nadzieję, że nie… Choć mam świadomość jak wielu dziś walczy ze swoim kłamstwem dla sąsiadów.

Przekaz od nas na dziś – JUST BE YOURSELF!!!! FREE YOUR MIND!!!

 

 

 

 

“…and then maybe… maybe… we’ll tear your soul apart…”

 

 

 

 

Zgodnie z obietnicą w najbliższym poście opublikujemy oryginał „Plastikowi kłamcy” – jest zgodny z prawem, więc wszelkie wyprawy, jak to nazwali dokumentaliści podczas ostatniej wizyty, „Pani kelnerki z na przeciwka” w stronę naszej posesji spotkają się tylko i wyłącznie z tradycyjną już pogardą dla tej osoby. Zapraszamy do lektury…

 

Doszły nas słuchy, że kilku ludzi w wiosce K ma problem z identyfikacją napastników i poszkodowanych z ostatniego Halloween  – pomożemy Wam: oto skan z oficjalnego pisma prokuratury na którym dokładnie widać kto już wkrótce stawi się w sądzie jako podejrzany

 

Pozdrawiamy wszystkich o mocnej „psyche”, którzy w przypływie odwagi i niewinności bali się stawić nam czoła na konfrontacji i zastrzegli swoje nr komórkowe J Oj głuptaski, głuptaski – troszkę polotu, finezji, awangardy! Proponuję zastrzec swoją głupotę lub przynajmniej opatentować!

 

Pozdrowienia dla Pani Resocjalizator – ma Pani teraz niesamowite pole do popisu, mam nadzieję, że nie zawiedzie mnie Pani i zobaczę efekty tego wykształcenia. Pan Odwaga, Dynia i Lewatywa to bardzo dobry materiał do resocjalizacji – do dzieła!!!

 

Na koniec klip – fiu fiu… cicha woda: takie rzeczy w wiosce K? Jeszcze trochę i pomyślę, że zepsuliśmy tę wioskę… zero ekscesów, protestów i zesranych po uszy mieszkańców!!!??? Za to dwie nagie damy na zlocie motocyklowym, pokazujące na scenie WSZYSTKIE swoje wdzięki! Umieralnia oczywiście nie mogła przegapić takiej profanacji! “A ja tam byłem miód i wino piłem…”

ROAD RUNNERS – Pozdrowienia od Umieralni (TAK TRZYMAĆ)… szczególne pozdrowienia od mojego doga Rolfa (oczywiście dla Pań)

~ - autor: HELGA w dniu maj 17, 2008.